miércoles, 4 de junio de 2008

ГЛАВА ЧЕТИРИ - (Capitulo cuatro)

Continuamos nuestra aventura poniendo rumbo ya a nuestra ciudad “natal”, Urgench. Desde Tashkent, como ustedes recordaran, este viaje dura 20 horas en tren. Por ello decidimos hacer unas paradas por el camino, y de paso recorriamos parte de la llamada Ruta de la Seda.

La ‘Ruta de la Seda’ consta de una serie de ciudades que en el pasado formaban parte de una via de intercambio de este material entre Asia y Europa.

Nuestra primera parada fue Samarcanda, la ciudad mas importante de la ruta. En primer lugar habiamos intentado contactar con un chico de Hospitality Club (una pagina en internet donde la gente ofrece sus casas a visitantes). Como este chico no nos habia contestado fuimos a un bonito hotel donde conocimos a Ruben, un chico valenciano que esta viviendo en Kazajstan (en enlaces, su blog).

Finalmente si que aparecio el muchacho de Hospitality Club, mas o menos. En realidad aparecio un amigo suyo, estudiante de ingles de nuestra edad. Disculpen que no recuerde su nombre, refiramonos pues a el como Perrito. Perrito nos guio por los lugares mas emblematicos de Samarcanda. Primero Регистон (Reguistan), un complejo de Medresas muy, pero muy bonito. Ademas, le pagamos a un policia para que nos dejase subir a un minarete con mas de 60 escalones de medio metro de alto cada uno.

El resto de edificios a los que fuimos guiados por Perrito no merecen la pena de ser detallados. Todo muy color desierto y azulejos azules. Eso si, INUNDADO de tiendas y vendedores que conocen todo tipo de insospechados idiomas (entre ellos espanhol). Para que se hagan una idea, es como si en la Catedral de Santiago hubiese 30 tiendas de recuerdo, y las paredes, para sacar fotos.

Continuamos nuestro viaje hasta Bujara, donde los habitantes son muy dados a gritar el nombre de su pueblo alla donde vayan. BUJARRA!!!! Para llegar a Bujara necesitamos tres taxis diferentes, aunque pagamos un precio ‘normalna’.

En la ciudad de los gritones no pernoctamos debido a que el cansancio se acumulaba, teniamos que regresar con Urgenc-h-ia a Urgench y ademas existen unos buses-buho hasta, la ya antes denominada, ciudad natal.

Par compensar esta falta de carinho que pareciamos estar demostrando a esta poblacion, decidimos ir a comer como dos marqueses. A nuestro lado, una senhora-gallina recien salida de alguna guerra acontecida 50 anhos atras. Esta mujercilla nos pedia te, pero no teniamos. Ella siguio preguntando a los comensales restantes hasta que un senhor ruso muy amable le cedio su tetera. Despues se volvio a dirigir a nosotros para ofrecernos el liguido elemento y para llamar nuestra atencion sobre unos patos que se habian escondido en otra mesa colindante para recibir la llamada del amor.

Realmente no estoy centrando mi redaccion en la espectacular belleza de las contrucciones de estas dos ciudades, pero es bastante dificil de describir. Insto a ustedes a buscar en google imagenes fotos de ambas poblaciones.

Por ultimo, confesar los arrebatos consumistas-comunistas a los que nos sometimos. Tal adjetivo existe, y ahora me van a entender. En Uzbekistan es posible encontrar aun “staff” comunista. Desde simples y baratas chapas, pasando por otras mas caras y elaboradas, relojes de bolsillo, gorras, y hasta banderas y estandartes de un color mas rojo que Carrillo. No piensen ustedes que nos compramos los estandartes por 50 dolares, solamente unas cuantas chapas acordes con nuestro estilo estudiantil y desenfadado.

Enganhandonos estaba yo encabezando el parrafo anterior con ese “por ultimo”. Porque se me olvidaba una aventura ineludible. Como ustedes se abran dado cuenta, aun estabamos en Bujara y teniamos que tomar ese Buho del que antes les hablaba. Este animal aqui des-digi-evoluciona hasta convertirse en un autobus de los anhos noventa apestoso e incomodo. En primer lugar esperamos mas de dos horas en que la guagua se completase. Finalmente acabo colmada de.. TOMATES.

Se ve que en nuestra region no hay demasiados rojos (por seguir con el chiste) por lo que han de ser transportados en guaguas de pasajeros. Mas de cinco filas de asientos llenas de cajas de tomates hasta el techo! Como buenos matematico que somos, hagamos una suma:

GUAGUA VIEJA + 400 KILOS DE SOBREPESO = DESGRACIA

Al poco de llegar a ese lugar llamado “tierra de nadie” nuestro transporte decidio que no podia mas, que tantos tomoates eran mucho para el. Y alli nos quedamos parados, sin poder arrancar, a las doce de la noche, yo con un pasaporte roto, no se olviden, rodeados de uzbecos y vegetales (no se yo cual de ellos sacaria mayor puntuacion en un test de inteligencia).

Tres horas conociendo la “tierra de nadie” de la que todos hablamos sin saber en realidad lo que es. Tres horas hasta que otras dos guaguas consiguieron realojar a los integrantes de nuestro fallido vehiculo.

Y volvimos a Urgench.

5 comentarios:

Unknown dijo...

jajajajajaja, q risas me botei

jajajajaja, bueno,tal vez a vós non vos faría demasiada gracia.....pero dentro duns anos cando botedes a vista atrás seguro q si

bueno, seguro q vos fai gracia iso e ata recordades con cariño todas as anécdotas q vos pasaron

sodes a caña chavales!!!


coma sempre, a seguir así!!!q ben se ve q non fai falta decirvos máis!!jajaja

bicos!!!!

Anónimo dijo...

Carlos...xa o puxen no meu fotolog pero e q xa vin a postal! Q preciosa é samarqand, gustoume moitisimo! E digoo mais q nada xq como neste capitulo falades desa cidade...pois aki o solto.

E nada mais, q cada ves me parto mais cas vosas aventuras jeje.

Un bikiño e a coidarse!

Fifo's manager dijo...

xentiña!!!!!!!!!!!!!!!!




vou rajar, pero a dolor....


pero o medo é libre, e despois de k a xente da sendiña me kixera andar no lombo, vouno facer via mail


bikos enano!!!!!!!!

Rubenillo dijo...

Grande la anecdota de los tomates!!
Creo ke os falto mas tiempo en Bujara, para apreciarla de verdad.

Por cierto, por aki por Almaty, y puede ke por toda esta zona asiaticocentraloide, se mueve bastante la red "CouchSurfing", ke es como Hospitality.

Un saludo

Anónimo dijo...

Creo q falo en nome de todos os seguidores deste blog cando vos pregunto...q??? Morrestedes ou??? Non hai q faser bromas con eso pero chikos, esto está aljo abandonado e vaime parecer mal eh jaja anda anda hai q seguir contando aventuras!!!
Bikos