Hola!
Conscientes somos de que hace tiempo que no renovamos, pero esta vez hay excusa! Recapitulemos:
Dia dos de mayo: Alimardon decide darnos vacaciones hasta el 16, con dos semanas por delante, como no podia ser de otra forma, nos armamos de mochilas y nos metemos en un tren; lo que pasa a partir de entonces sera material para nuestras proximas actualizaciones. Por ahora, conformense con lo que sigue:
Primeras 20 horas.
El ultimo trayecto del senhor foca.
Aunque no lo parezca en el mapa (por eso de que esta lejos y tal) Uzbekistan es GRANDE xD. Algo asi como el doble de Espanha (para aquellos que tengan asumido el tamanho de Espanha, pq yo no mucho xD). Nosotros, que vivimos en el fondo del pais, teniamos varias alternativas para ir a Tashkent. La primera y menos apetecible era en avion: desplazamiento al aeropuerto, una hora de espera, una hora de vuelo y aparecer en el aeropuerto de Tashkent (ambos aeropuertos estan como a un par de kilometros de la ciudad, no mas)… todo eso por, no se, 50 euros aproximadamente. La segunda era en taxi compartido, precio similar, pero de puerta a puerta y unas 16 horas de viaje en un Daewoo Nexia por carreteras desiertas y deserticas… Por suerte, contabamos con una tercera: 14 euros por 20 horas en tren, durmiendo con una familia de gordos, dos polizones y una embarazada con un ninho… que puede competir con eso???? nada!
Nuestro companhero de casa nos lo habia advertido: ‘Los trenes sovieticos son comodos’. Y cierto es, 20 horas acostado en uno y te quedas como nuevo (bueno, en vez de a nuevo hueles a sudor, pero eso es un detalle sin importancia…).
Bien, como ya dije, viajabamos con una familia de gordos. Concretamente eran dos abuelos y un nieto, el senhor foca, su mujer y un ninho. El senhor foca, ademas de grande era un poco bestia. Casi mata a su nieto un par de veces ‘jugando’ a estrangularlo, pero por suerte no paso nada… Despues de un rato decidio que era buena idea charlar con los extranjeros. Si la memoria no me falla, la conversacion fue algo asi (aunque en ruso y seguramente un poco mas carente de coherencia y estas cosas xD):
Senhor Foca.- Y ustedes, chicos, de donde son?
Nosotros.- de Espanha
S.F.- Espanha, eh? Espartanos, espartanos... no?
Ns.- Em…. Si, si…[...]
S.F..- Aja... y que hacen aqui?
Ns.- Estudiamos en Urgench, estamos de intercambio.
S.F.- Aaahhh… como es eso? Los uzbekos van a estudiar a Mejico y los mejicanos venis a estudiar aqui, no?
Ns.- (mirandonos con esa risa tan mala de aguantar…pensando ‘espanholes y mejicanos… primos hermanos!!’) Si, si…
S.F.- Y cual es la capital de Mejico?
Ns.- (Que la sabiamos, eh! pero asi de sorpresa cuesta… xD) Em… Esto… Mejico… Ciudad de Mejico!
Bueno, me abstengo de relatar el dialogo completo, pero recuerdo que tambien nos pregunto sobre nuestros sombreros tipicos, etc, etc… Como consuelo, puedo decir que el resto del vagon se habia dado cuenta de nuestra autentica nacionalidad y no eramos los unicos con risas contenidas, jeje.
La embarazada no nos dio demasiado la lata, la verdad. Nos temiamos lo peor, porque iba acompanhada por un ‘guaje’ (aish… como se bota de menos aos asturianos, carallo! xDDD) de estos que se les cuenta la edad por meses, pero nada el chaval se porto y hasta nos cayo bien.
Cambiando de tercio, un pequenho consejo. Si alguna vez venis a Uzbekistan (y seguro que tambien funciona en todos los ‘stan y Rusia) y no teneis dinero para el tren (pero si teneis un poco de dinero). Pues no pasa nada, subios igual! En esa situacion estaban nuestros otros dos companheros de viaje, dos hombres de mediana edad, fuertotes y sin equipaje. Se subieron al tren sin billete y cuando paso el revisor se lo dijeron y lo solucionaron de alguna forma (por desgracia no pudimos ver cuanto le pagaron :( pero imaginamos que no mucho). Hasta ese momento todo normal, porque como ibamos sentados en las camas de abajo, sobraba sitio. Pero claro, en un trayecto de veinte horas, la gente necesita dormir. En concreto, el Senhor Foca y su mujer decidieron que era hora de acostarse a eso de las 6 de la tarde (y nos hicieron subirnos a las literas). Fue entonces cuando nuestros dos polizones entraron en accion. Los trenes sovieticos cuentan con dos camas abajo que se abren y tienen un hueco para las maletas; luego dos literas y sobre estas hay dos tablas para que la gente de las literas ponga su equipaje. Como llevabamos pocas cosas, pudimos repartirlas todas en los compartimentos de abajo y, si, los dos hombres durmieron en las tablas de arriba toda la noche.
Por absurdo que pueda parecer, tanto a Nestor como a mi no nos parecio para nada extranho. Al contrario, nos parecio logico (si sorprendanse de nuestro nivel de adaptacion!). Lo unico es que, al ser hombres anchos, ocupaban todo – absolutamente todo – el espacio que habia, no podian practicamente ni moverse y ni hablar de girarse. Pero por suerte las tablas estaban aseguradas a conciencia y no cedieron (con la consiguiente desgracia que eso hubiese supuesto para nosotros).
Finalmente y sin mas demora, llegamos a Tashkent, la ciudad que nos sorprendio por su devastadora modernidad. De ella hablaremos en nuestro capitulo dos:
Tashkentlend – La ciudad del vicio
Hasta pronto, cuidense y firmeeeen!
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
3 comentarios:
Ola!!!
Esta é a primeira vez que me paso por aquí deixar un comentario, pero como áis xente, non nos perdemos un capítulo!
Espero que o sigades pasando tan ben,un biko aos dous!!!
Ola!
Moi boa actualización, coma sempre jeje
Non o tedes q pasar ben nin nada vos cas cousas q vos pasan jajaja
Espero con impaciencia a seguinte actualización!!!!a ver se non tardades tanto!!!!jejeje
e por certo, q sorte a estas alturas duas semanas de vacacións eh!xa nin Republica Checa nin nada, daqui en diante en becas van arrasar os paises 'stan xDDDD
Veña, a coidarse e a pasalo ben!!!
bks
Hola chicos!!!
Veo ke encontrasteis mi blog. Yo tambien encontre el vuestro, jeje
Espero ke tuvieseis un muy buen viaje. El nuestro estuvo genial, kitando algun timo ke otro, normal por otro lado.
Ya sabeis ke estais super-bienvenidos a la mega capital del orden asiatico-central!! Almaty os espera.
Teneis mi correo en mi blog para lo ke necesiteis.
Un saludo kazajo
Publicar un comentario